//O ÚNICO CAMIÑO CARA A RIQUEZA.(II) – Miguel Alonso Davila

O ÚNICO CAMIÑO CARA A RIQUEZA. (II)

 

    – Miguel Alonso Davila –  

 

  No primeiro artigo desta serie tratamos algún aspecto do problema da información, e como isto afectaba á consecución da riqueza. Concluïamos que a única forma de coñecer os produtos que a xente desexa é a base de proba e erro nun mercado libre. Neste novo artigo abordaremos outros aspectos do mesmo problema.

  Os fabricantes poden recorrer a este proceso de proba e erro, primeiramente, si poden probar, isto é, si ninguén determina que é o que se haberá de producir de modo coactivo. É dicir, porque existe un mercado libre. Si un gobernante establecese certas pautas, por moi laxas que fosen, sobre o que debe ou non debe producirse, provocaría que certos camiños quedasen cortados, os cales quizais servisen para atopar un produto que satisfixese as necesidades dun terminado grupo de persoas, que agora quedarán sen saciar.

  Pero o máis importante é que nun mercado libre existen prezos, o que permite ao empresario reducir unha serie de factores heteroxéneos como man de obra, ladrillos, enerxía, teas, etc., que non poderían compararse ou sumarse, a un único factor: o seu prezo. Deste xeito o importe de todos eses elementos pode sumarse e compararse co diñeiro atesourado polas vendas. Isto permite saber si estamos obtendo perdas ou beneficios. Si non houbese prezos, e utilizamos tres ladrillos, un quilo de fariña, unha hora de man de obra especializada, dez metros cadrados de chan e enerxía, para elaborar un produto concreto, non saberemos si estamos usando demasiados recursos ou non (¿como sumar un quilo de fariña e tres ladrillos, e como comparar eses obxectos co produto final?). Ademais como os prezos dos produtos establécenos os consumidores e os dos factores que destinamos para fabricalos tamén son determinados por estes, entón, si temos perdas quererá dicir que estamos empregando uns factores moi altamente valorados polos compradores para producir un artigo non tan altamente estimado polos mesmos. Teremos pois que buscar outro modo de confeccionalo (quizais cuns materiais menos valorados), ou, en caso de non atopar outras alternativas, cesar dita manufactura. E ao deixar de traballar con eses factores, quedarán libres para ser implementados na fabricación doutros bens o suficientemente apreciados polos consumidores como para obter beneficios; o que significa que estamos obrando cos recursos escasos tal e como eles desexan. Si obtemos un bo dividendo vendendo, por exemplo, un novo tipo de lavadora, rapidamente aparecerán outros empresarios que nos copiarán. É dicir esa información transmítese a través do mercado, e canto máis alto sexa o lucro obtido, máis rapidamente aparecerán outros produtores, o que facilitará que os desexos dos cidadáns sexan atendidos o máis rapidamente posible. Este aumento de oferta fará baixar o prezo do electrodoméstico, de modo que a rendibilidade irá descendendo, e a chamada a outros empresarios será menos intensa xusto na relación en que a demanda dos consumidores con respecto a ese aparello está máis satisfeita. Nalgún momento poida que o prezo baixe tanto que algunhas das empresas teñan perdas (as máis ineficientes) e pechen, deixando de gastar uns materiais escasos para realizar algo que xa non se necesita con tanta urxencia, quedando así libres para elaborar outros bens. Así coincide a obtención de beneficios coa satisfacción dos consumidores, que ao pagar a contía estipulada para unha mercancía concreta estanlles transmitindo aos empresarios que queren que se siga fabricando a ese prezo; e que os custos de produción sexan sensiblemente inferiores ao importe de venda quere dicir que non prefiren que eses recursos se destinen a outras liñas produtivas. Por exemplo, a prata, ademais de para facer xoias, tamén podería utilizarse para instalacións eléctricas, posto que é mellor condutor da electricidade que o cobre; pero as xoias son máis altamente desexadas, o que se reflicte nun prezo superior. Deste xeito, ao obter superiores ganancias os xoieiros poden pagar máis pola prata que os electricistas, tendo estes que buscar unha alternativa como o cobre, polo cal tamén compiten con outros empresarios. Deste xeito os recursos asígnanse segundo as valoracións dos consumidores e, ao ser estas cambiantes, os empresarios están obrigados a buscar nova información constantemente: información sobre que produtos satisfaranlles e que recursos poderán utilizar de modo que obteñan os máximos rendementos posibles. O beneficio significa que atopamos unha reorganización dos recursos que reduce os custos, ou pola que os consumidores están dispostos a pagar máis (por exemplo cambiando de sitio as máquinas e os obreiros nunha cadea de montaxe, ou fabricando uns zapatos cun deseño máis bonito ou impermeables, ou creando algo novo con recursos xa existentes como un dron, etc.). Esta nova información rapidamente é aprehendida polos outros empresarios, o que por competencia fará descender o prezo final. A conseguinte diminución dos beneficios obriga aos empresarios a buscar nova información, coa que mellor se satisfará aos consumidores, de modo incesante. Deste xeito son os consumidores os que dirixen a produción, de modo que se fabrica o que eles demandan e utilízanse os recursos de forma eficiente.

  Con todo, que o mercado libre sexa o sistema máis eficiente non quere dicir que sexa o que fabrica máis cantidade de produtos senón o que mellor se adecúa ás necesidades dos consumidores, sexan cales sexan estas. Si a maior parte da poboación non tivese desexos de posuír cousas materiais e preferise vivir placidamente en pequenas casas no campo cos alimentos estritamente necesarios, entón iso será o que tenderá a producirse, pequenas casas no campo e plantacións dos produtos básicos. O que fabrique outra cousa sinxelamente crebará. En tal caso sería ineficiente e absurdo utilizar recursos para fabricar, por exemplo, un coche. Cousa que podería suceder si houbese algunha persoa ou grupo de persoas dirixindo a produción desde o goberno.

  Agora podemos entender por que calquera intervención económica supoñerá que sexamos menos ricos do que seriamos sen ela. Por unha banda, as intervencións impiden que se xere unha cantidade inmensa de información relacionada con aquelas áreas económicas con restricións, regulacións, etc., que resulta necesaria para producir bens que satisfán algunhas das nosas necesidades. Por outra, calquera cambio nalgún prezo, sexa cal for, un material, comida, diñeiro, man de obra (deste caso concreto ocuparémonos noutro artigo), fará que devanditos prezos deixen de reflectir fielmente as necesidades dos consumidores, e os empresarios, ao actuar con devandita información distorsionada, utilizarán as súas forzas para producir produtos que lles deixen o maior beneficio posible, pero neste caso xa non coincidirá co máis anhelado polos consumidores, que quedará relegado ao non xerar tantos beneficios coa nova configuración de prezos.

 

 

2017-09-04T21:48:58+02:00

Leave A Comment