{"id":15615,"date":"2017-11-22T23:03:26","date_gmt":"2017-11-22T21:03:26","guid":{"rendered":"https:\/\/xoandelugo.org\/?p=15615\/"},"modified":"2017-11-22T23:03:53","modified_gmt":"2017-11-22T21:03:53","slug":"ley-sin-lexislador-o-dereito-romano-como-exemplo-historico-alejandro-vazquez-yanez","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/ley-sin-lexislador-o-dereito-romano-como-exemplo-historico-alejandro-vazquez-yanez\/","title":{"rendered":"LEY SIN LEXISLADOR. O DEREITO ROMANO COMO EXEMPLO HIST\u00d3RICO &#8211; Alejandro V\u00e1zquez Y\u00e1\u00f1ez"},"content":{"rendered":"<div class=\"fusion-fullwidth fullwidth-box fusion-builder-row-1 fusion-flex-container nonhundred-percent-fullwidth non-hundred-percent-height-scrolling\" style=\"background-color: rgba(255,255,255,0);background-position: center center;background-repeat: no-repeat;border-width: 0px 0px 0px 0px;border-color:#e2e2e2;border-style:solid;\" ><div class=\"fusion-builder-row fusion-row fusion-flex-align-items-flex-start\" style=\"max-width:calc( 1200px + 0px );margin-left: calc(-0px \/ 2 );margin-right: calc(-0px \/ 2 );\"><div class=\"fusion-layout-column fusion_builder_column fusion-builder-column-0 fusion_builder_column_1_1 1_1 fusion-flex-column\"><div class=\"fusion-column-wrapper fusion-flex-justify-content-flex-start fusion-content-layout-column\" style=\"background-position:left top;background-repeat:no-repeat;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:cover;padding: 0px 0px 0px 0px;\"><div class=\"fusion-text fusion-text-1\" style=\"transform:translate3d(0,0,0);\"><h1 style=\"text-align: center;\"><span style=\"color: #428fc9;\">LEY SIN LEXISLADOR. O DEREITO ROMANO COMO EXEMPLO HIST\u00d3RICO<\/span><\/h1>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<\/div><div class=\"fusion-text fusion-text-2\" style=\"transform:translate3d(0,0,0);\"><h4 style=\"text-align: right;\"><span style=\"color: #428fc9;\"><em>\u00a0 \u00a0 &#8211;\u00a0Alejandro V\u00e1zquez Y\u00e1\u00f1ez &#8211;\u00a0\u00a0<\/em><\/span><\/h4>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<h4 style=\"text-align: right;\"><span style=\"color: #428fc9;\"><em>\u00a0<\/em><\/span><\/h4>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<\/div><div class=\"fusion-separator fusion-full-width-sep\" style=\"align-self: center;margin-left: auto;margin-right: auto;width:100%;\"><div class=\"fusion-separator-border sep-single sep-solid\" style=\"border-color:#ffe500;border-top-width:1px;\"><\/div><\/div><\/div><\/div><style type=\"text\/css\">.fusion-body .fusion-builder-column-0{width:100% !important;margin-top : 0px;margin-bottom : 20px;}.fusion-builder-column-0 > .fusion-column-wrapper {padding-top : 0px !important;padding-right : 0px !important;margin-right : 0px;padding-bottom : 0px !important;padding-left : 0px !important;margin-left : 0px;}@media only screen and (max-width:1024px) {.fusion-body .fusion-builder-column-0{width:100% !important;}.fusion-builder-column-0 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}@media only screen and (max-width:640px) {.fusion-body .fusion-builder-column-0{width:100% !important;}.fusion-builder-column-0 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}<\/style><div class=\"fusion-layout-column fusion_builder_column fusion-builder-column-1 fusion_builder_column_1_1 1_1 fusion-flex-column\"><div class=\"fusion-column-wrapper fusion-flex-justify-content-flex-start fusion-content-layout-column\" style=\"background-position:left top;background-repeat:no-repeat;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:cover;padding: 0px 0px 0px 0px;\"><div class=\"fusion-text fusion-text-3\" style=\"transform:translate3d(0,0,0);\"><p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 A gran maior\u00eda de persoas, si reflexiona sobre as leis que rexen en determinado momento e lugar, pensar\u00e1 nestas como un conxunto de normas ditadas por un lexislador, sexa este un rei, un ditador, unha asemblea cidad\u00e1 ou unhas cortes parlamentarias, e que regulan certo suposto xeral ao que os individuos hanse de amoldar.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 As\u00ed, invariablemente, vese a lei como unha norma xeral emanada dunha autoridade competente para ditala e que, logo, apl\u00edcase, adapt\u00e1ndoa, a cada caso particular. O feito de que a norma sexa de car\u00e1cter xeral \u00e9 o que xustifica que non poida nacer dos individuos particulares sen\u00f3n que debe existir algu\u00e9n que a dite para o conxunto da sociedade. Ao mesmo tempo, o que sexa unha norma ditada para toda a poboaci\u00f3n \u00e9 o que xustifica que esta deba ter un car\u00e1cter xeral.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Con todo, si \u00e9 posible a creaci\u00f3n dun dereito non imposto polo lexislador, como veremos a continuaci\u00f3n a trav\u00e9s do exemplo do Dereito Romano.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Antes, un pequeno apunte sobre o ordenamento xur\u00eddico romano, que se constr\u00fae sobre o equilibrio da <em>potestas<\/em> &#8211; a capacidade de exercer o poder ou uso da forza &#8211; e a <em>auctoritas<\/em> &#8211; o saber socialmente reco\u00f1ecido -, fundamentadas ambas na <em>maiestas<\/em> do Pobo de Roma &#8211; concepto pr\u00f3ximo ao de soberan\u00eda &#8211; pois son os cidad\u00e1ns romanos quen outorgan o poder aos seus maxistrados (pretores, c\u00f3nsules, tribunos, etc.) ao nomealos a trav\u00e9s dos diversos comicios e plebiscitos, e quen reco\u00f1ecen de entre os cidad\u00e1ns aqueles individuos que saben m\u00e1is ou act\u00faan mellor que o resto.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Enlazando ent\u00f3n co devandito, temos que o Dereito Romano procede principalmente da autoridade (no citado sentido de <em>auctoritas<\/em>) e ten a s\u00faa fonte na xurisprudencia. As\u00ed temos aos xurisprudentes, que son <em>os que saben de dereito<\/em> (mellor a\u00ednda, os que a sociedade reco\u00f1ece que saben de dereito).<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Estes xurisprudentes &#8211; cidad\u00e1ns privados- ditaminan sobre casos propostos por particulares, e tam\u00e9n sobre consultas de xu\u00edces e maxistrados. As soluci\u00f3ns que aportan sobre tales supostos concretos (<em>responsa<\/em>) te\u00f1en valor segundo o prestixio de quen os emita. Cada un destes <em>responsa<\/em> serve de precedente doutrinal &#8211; xurisprudencia &#8211; que se poder\u00e1 aplicar a supostos similares por extensi\u00f3n anal\u00f3xica, a\u00ednda que tam\u00e9n poden emitir novos <em>responsa<\/em> que var\u00eden ou modifiquen a soluci\u00f3n para un novo caso en concreto. Non act\u00faan os xurisprudentes como creadores do Dereito, sen\u00f3n como descubridores deste, tal como si o <em>Ius<\/em>, o Xusto &#8211; o que actualmente entenderiamos como Dereito Natural- f\u00f3sese revelando con cada ditame, consello ou resoluci\u00f3n para cada caso. Xorde deste xeito, proveniente da casu\u00edstica, unha Doutrina, elaborada tam\u00e9n de forma privada polos xurisprudentes, que recolle, estuda e organiza as diferentes respostas, desenvolvendo os conceptos e instituci\u00f3ns xur\u00eddicas que poder\u00e1n servir de base e modelo para a resoluci\u00f3n das seguintes consultas, cuxas respostas integrar \u00e1 s\u00faa vez na Doutrina, conformando as\u00ed o <em>Ius<\/em> como a orde xudicial socialmente admitida.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 \u00c9 este car\u00e1cter eminentemente pragm\u00e1tico do Dereito Romano o que o dota da s\u00faa grandeza e da s\u00faa perfecci\u00f3n t\u00e9cnica, ata tal punto que o Dereito occidental actual segue usando as mesmas instituci\u00f3ns, conceptos, terminolox\u00eda, etc., que as desenvolvidas polos xuristas romanos. Non \u00e9 un dereito que naza dun \u00fanico creador (individuo ou asemblea), incapaz de prever e abarcar todos os supostos de conflito, en moitos casos antes mesmo de que estes nazan, e cunha capacidade de regular unicamente supostos xerais. Pola contra, cada xurisprudente oc\u00fapase unicamente do seu caso, no que ou ben xa existe un conflito entre particulares que lle solicitan consello para a s\u00faa resoluci\u00f3n, ou ben no que estes mesmos particulares, ante unha d\u00fabida sobre os conflitos que poidan xurdir dun negocio, conduta, etc., cons\u00faltanlle a forma de previlos ou evitalos. Onde non existe conflito, nada ten que facer o xurista, pois \u00e9 evidente que si unha actuaci\u00f3n non xera un dano identificable e reclamable, \u00e9 adecuada ao <em>Ius<\/em>. Isto permite que o xurista traballe xa sobre un suposto de feito real, concreto, ao que ten que dar unha soluci\u00f3n igualmente concreta e espec\u00edfica, unicamente para ese caso. Posteriormente, na medida en que un novo caso sexa similar ao xa resolto acordarase unha soluci\u00f3n igualmente similar, a\u00ednda que sempre coa liberdade de que si circunstancias espec\u00edficas acons\u00e9llano, ou si o xurista desenvolve unha soluci\u00f3n m\u00e1is conveniente, sexa outra a resposta.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Vexamos agora a grandes li\u00f1as a forma en que o Dereito Romano se articulaba.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 O suposto m\u00e1is sinxelo \u00e9 aquel en que un cidad\u00e1n ten algunha d\u00fabida sobre a forma en que debe realizar un negocio ou acto xur\u00eddico para conseguir o fin que pretende (por exemplo, que os meus herdeiros reciban determinados bens cada un) ou evitar conflitos que poidan xurdir (por exemplo, como pactar no contrato o prazo no que te\u00f1o que devolver o di\u00f1eiro prestado para que o acredor non mo reclame antes de tempo), ou as consecuencias que pode ter determinada acci\u00f3n (por exemplo, que pasa si accidentalmente despr\u00e9ndese unha pedra da mi\u00f1a fachada e fere a un viandante). O cidad\u00e1n acudir\u00e1 ao xurisprudente, que lle aconsellar\u00e1 a mellor forma de actuar para conseguir o fin pretendido, ou lle dir\u00e1, en base aos precedentes ou o co\u00f1ecemento que te\u00f1a da sociedade, o que \u00e9 previsible que ocorra en tales casos.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 No entanto, o suposto m\u00e1is habitual \u00e9 aquel en o que xa existe unha controversia que debe ser resolta. O Romano \u00e9 un Dereito de acci\u00f3ns, o acto xur\u00eddico \u00e9 a actuaci\u00f3n encami\u00f1ada a resolver a disputa e na que o que act\u00faa (actor) \u00e9 o demandante. O proceso xudicial desenv\u00f3lvese a partir de f\u00f3rmulas, unha para cada suposto t\u00edpico (que se van creando, adaptando e evolucionando xunto co Dereito), e que seguen a estrutura dunha instruci\u00f3n do demandante ao xu\u00edz para que condene ao demandado si se comproba o suposto de feito. Ten dereito quen pode reclamar en base a unha acci\u00f3n e esperar un resultado favorable. Os xu\u00edzos son privados, tanto pola materia como polos participantes. Incluso o xu\u00edz \u00e9 un cidad\u00e1n particular elixido polos litigantes, sendo esta funci\u00f3n xudicial un <em>munus<\/em>, un deber cidad\u00e1n, s\u00f3 escusable baixo causas xustificadas, e que en caso de actuar irresponsablemente ou con malicia, puiden verse \u00e1 s\u00faa vez reclamado polas partes. Os maxistrados p\u00fablicos (como o pretor), s\u00f3 interve\u00f1en para encauzar o litixio e posteriormente para asegurar o cumprimento da sentenza.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 As\u00ed, o cidad\u00e1n que crea que ten un dereito que defender ou unha obrigaci\u00f3n que reclamar dun terceiro, acudir\u00e1 a un xurisprudente para que lle aconselle a mellor forma de facelo, en que principios xur\u00eddicos basearse, que probas aportar, que acci\u00f3ns e f\u00f3rmulas utilizar, e os precedentes similares a alegar. Igualmente o demandado pedir\u00e1 consello ao seu xurisprudente sobre en que basear e como preparar o seu defensa. Estas posici\u00f3ns expo\u00f1eranse durante o xu\u00edzo polo avogado (a mi\u00fado unha figura diferente \u00e1 do xurisprudente, e m\u00e1is pr\u00f3xima \u00e1 Ret\u00f3rica que ao dereito, a\u00ednda que loxicamente te\u00f1a noci\u00f3ns deste). Finalmente, o xu\u00edz, que non ten por que ter co\u00f1ecementos xur\u00eddicos, pode consultar \u00e1 s\u00faa vez ao seu propio xurisprudente, e valorando todos os fundamentos de dereito expostos, xunto coas probas de feito presentadas, resolver\u00e1 o litixio.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Ser\u00e1 esta resoluci\u00f3n a que pase a formar parte do ordenamento constitu\u00edndo un novo precedente para futuros xu\u00edzos. As\u00ed, os novos principios, conceptos e categor\u00edas xur\u00eddicas que puidesen terse creado nese litixio en particular, ou o uso e valoraci\u00f3n que dos xa existentes se fixese, integraranse no Dereito, fac\u00e9ndoo evolucionar e avanzar xunto coa sociedade en cada momento, adapt\u00e1ndose aos cambios desta.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Esta particular forma de desenvolvemento do ordenamento, superpo\u00f1endo o novo dereito ao anterior, fai que non exista en ning\u00fan momento unha derrogaci\u00f3n expresa das normas obsoletas, sen\u00f3n a s\u00faa mera inaplicaci\u00f3n conforme xorden novas soluci\u00f3ns m\u00e1is adecuadas aos conflitos. Igualmente, a implantaci\u00f3n de novas normas faise de forma paulatina segundo aparecen novas situaci\u00f3ns e at\u00f3panselles soluci\u00f3ns.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Isto dota ao dereito por unha banda de gran estabilidade, sen cambios bruscos segundo os vaiv\u00e9ns sociopol\u00edticos ou o criterio (ou capricho) do gobernante de quenda. Por outra banda, que para cada conxunto de casos similares exista unha variedade de xurisprudentes dando cada un a s\u00faa resposta, permite unha competencia entre as diferentes doutrinas, sendo a que proporciona de forma m\u00e1is satisfactoria unha soluci\u00f3n ao conflito a que m\u00e1is se aplicar\u00e1, e polo tanto a que pasar\u00e1 a formar parte do ordenamento. Ao mesmo tempo, por ser os xurisprudentes e o propio xu\u00edz cidad\u00e1ns com\u00fans, dita soluci\u00f3n achegarase ao que o com\u00fan sentir da poboaci\u00f3n considera xusto (adecuado ao <em>Ius<\/em>), evitando o rexeitamento social. Todo iso redunda nunha maior seguridade xur\u00eddica, maior ata que a que pode existir nun ordenamento moderno, no que pese \u00e1 seguridade formal que proporciona a s\u00faa publicaci\u00f3n, o continuo cambio lexislativo fai que realmente o cidad\u00e1n com\u00fan (e ata o experto na materia) desco\u00f1eza a normativa vixente.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Outra vantaxe deste sistema xurisprudencial \u00e9 o feito de que o xurista sexa elixido en base ao prestixio e a autoridade que lle atrib\u00fae quen fai a consulta, o que facilita, primeiro, que o cidad\u00e1n consulte a quen crea que mellor resolver\u00e1 o seu problema, e segundo, que ao ser voluntariamente escollido polo particular, este acepte de mellor grado as soluci\u00f3ns que aquel propo\u00f1a.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Como se expuxo anteriormente, alg\u00fans xurisprudentes elaboraban, a t\u00edtulo particular, recolecci\u00f3ns de sentenzas e <em>responsa<\/em>, ou tratados xur\u00eddicos que serv\u00edan como manuais para outros xuristas ou estudantes, e que pod\u00edan ser usados como un resumo ou unha compilaci\u00f3n legal polos xu\u00edces na resoluci\u00f3n dos seus casos. Estes documentos non ti\u00f1an car\u00e1cter legal e a s\u00faa importancia estaba ligada ao prestixio de quen o redactaba.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 A transici\u00f3n deste sistema xurisprudencial privado ao positivismo estatal comeza xa no S. I a.C., coincidindo coa crise da Rep\u00fablica. \u00c9 Augusto, quen se presenta como salvador desta, o que introduce o elemento que supor\u00e1 a destruci\u00f3n do equilibrio entre a <em>auctoritas<\/em> e a <em>potestas<\/em>, ao axuntar ambas calidades na s\u00faa persoa na s\u00faa calidade de Pr\u00edncipe. A\u00ednda que respecta a <em>auctoritas<\/em> xurisprudencial, a partir dese momento todos os <em>responsa<\/em> ve\u00f1en avalados pola autoridade de Augusto, de forma que excl\u00fae da actividade xur\u00eddica a aqueles aos que non conceda o dereito de dar resposta. Tiberio reforza o control sobre a xurisprudencia esixindo a titulaci\u00f3n oficial dos xuristas, co seu inevitable burocratizaci\u00f3n. Con Adriano os <em>responsa<\/em> transf\u00f3rmanse en <em>rescripta<\/em>, respostas que os xuristas titulados (xa bur\u00f3cratas an\u00f3nimos, pois agora a <em>auctoritas<\/em> prov\u00e9n directamente do Emperador) dan \u00e1s consultas dos solicitantes a trav\u00e9s da Canciller\u00eda imperial e que, convertidos en <em>exempla<\/em> con valor regulatorio, se compilan en rexistros oficiais. Con Constantino (s. IV d.C.) o emperador se erixe directamente en \u00fanica fonte do dereito, ditando <em>leges<\/em> de car\u00e1cter xeral e autoritario e establecendo que xurisprudentes p\u00f3dense citar en xu\u00edzo. Teodosio II realiza unha recompilaci\u00f3n oficial das leis ditadas por Constantino e os seus sucesores ata el mesmo. Co Corpus Iuris Civilis, Justiniano (S. VI d.C.) intenta a compilaci\u00f3n de todo o Dereito Civil e a promulgaci\u00f3n dun C\u00f3digo que ser\u00e1 base e modelo para o Dereito posterior. Constit\u00fae todo este proceso de suplantaci\u00f3n da <em>auctoritas<\/em> e a s\u00faa fusi\u00f3n coa <em>potestas<\/em>, a orixe e causa de lexitimaci\u00f3n do Estado como \u00fanica fonte de creaci\u00f3n legal.<\/span><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><span style=\"color: #808080;\">\u00a0 Como vemos, e as\u00ed espero telo mostrado nestas li\u00f1as, a existencia dun modelo xur\u00eddico que non dependa dunha fonte estatal de Dereito non \u00e9 unha cuesti\u00f3n simplemente te\u00f3rica, nin de exemplos marxinais en sociedades sinxelas e de pouca complexidade t\u00e9cnica, en notas ao p\u00e9 de p\u00e1xina da Historia. Cidad\u00e1ns romanos, individualmente e de forma privada, sen organizaci\u00f3n ou intenci\u00f3n predeterminada, elaboraron un Dereito Civil que, m\u00e1is al\u00f3 de servir no seu momento e circunstancias, transcendeu s\u00e9culos ata a actualidade, ao punto que a\u00ednda hoxe son os seus principios, instituci\u00f3ns, categor\u00edas e conceptos, en ocasi\u00f3ns sen cambio alg\u00fan, os que se seguen usando en calquera tribunal do mundo occidental.<\/span><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><style type=\"text\/css\">.fusion-body .fusion-builder-column-1{width:100% !important;margin-top : 0px;margin-bottom : 20px;}.fusion-builder-column-1 > .fusion-column-wrapper {padding-top : 0px !important;padding-right : 0px !important;margin-right : 0px;padding-bottom : 0px !important;padding-left : 0px !important;margin-left : 0px;}@media only screen and (max-width:1024px) {.fusion-body .fusion-builder-column-1{width:100% !important;}.fusion-builder-column-1 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}@media only screen and (max-width:640px) {.fusion-body .fusion-builder-column-1{width:100% !important;}.fusion-builder-column-1 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}<\/style><div class=\"fusion-layout-column fusion_builder_column fusion-builder-column-2 fusion_builder_column_1_1 1_1 fusion-flex-column\"><div class=\"fusion-column-wrapper fusion-flex-justify-content-flex-start fusion-content-layout-column\" style=\"background-position:left top;background-repeat:no-repeat;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:cover;padding: 0px 0px 0px 0px;\"><div class=\"fusion-separator fusion-full-width-sep\" style=\"align-self: center;margin-left: auto;margin-right: auto;width:100%;\"><div class=\"fusion-separator-border sep-double sep-solid\" style=\"border-color:#ffeb3b;border-top-width:1px;border-bottom-width:1px;\"><\/div><\/div><div class=\"fusion-text fusion-text-4\" style=\"transform:translate3d(0,0,0);\"><p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<\/div><\/div><\/div><style type=\"text\/css\">.fusion-body .fusion-builder-column-2{width:100% !important;margin-top : 0px;margin-bottom : 20px;}.fusion-builder-column-2 > .fusion-column-wrapper {padding-top : 0px !important;padding-right : 0px !important;margin-right : 0px;padding-bottom : 0px !important;padding-left : 0px !important;margin-left : 0px;}@media only screen and (max-width:1024px) {.fusion-body .fusion-builder-column-2{width:100% !important;}.fusion-builder-column-2 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}@media only screen and (max-width:640px) {.fusion-body .fusion-builder-column-2{width:100% !important;}.fusion-builder-column-2 > .fusion-column-wrapper {margin-right : 0px;margin-left : 0px;}}<\/style><\/div><style type=\"text\/css\">.fusion-body .fusion-flex-container.fusion-builder-row-1{ padding-top : 0px;margin-top : 0px;padding-right : 0px;padding-bottom : 0px;margin-bottom : 0px;padding-left : 0px;}<\/style><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-15615","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-artigos-cy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15615","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15615"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15615\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15617,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15615\/revisions\/15617"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15615"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15615"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/xoandelugo.org\/cy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15615"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}