A MENTIRA DO MINARQUISMO

 – Martín González Fiallega –  

  Baixo o paraugas do liberalismo agrúpanse diversas correntes de pensamento que apostan por diferentes modelos e medidas na incansable loita contra o poder desmesurado do Estado. Unha das máis afamadas destas correntes é o minarquismo, unha teoría que avoga pola implantación dun sistema político onde o órgano planificador baseado na coacción, o Estado, se encargue tan só de dúas funcións, defensa e xustiza, e que se adoita contrapor a outro modelo, a anarquía de propiedade privada, anarquismo de mercado ou anarcocapitalismo.

  O argumento ao que máis comunmente recorren os minarquistas é o de que é necesario un Estado que provea estes dous servizos á poboación, baseándose na ineficacia do mercado nestes dous sectores, pero sen argumentar nunca en gran detalle cales son as deficiencias ás que o mercado se enfronta nestes dous casos particulares.

  Esta teoría, con todo, adoece de graves deficiencias que normalmente se adoitan obviar, ou non tratar con profundidade, e que tratarei de expor a continuación.

  O primeiro problema ao que se enfronta o minarquismo provén da subxectividade do concepto de defensa e das múltiples formas de defensa posibles que demandan os individuos dependendo das súas valoracións subxectivas. ¿Por que han de recibir o mesmo tipo e nivel de defensa individuos diferentes con distintas percepcións das súas necesidades? Trátase, en realidade, dunha imposición. É dicir, o minarquista pretende impoñer a todas as persoas a concepción homoxénea de defensa que considere oportuna, obviando as valoracións e necesidades subxectivamente establecidas polos diferentes individuos.

  Normalmente, os minarquistas adoitan afirmar que a un Estado cuxas únicas atribucións fosen a defensa e a xustiza bastaríalle cunha presión fiscal de ao redor do 5% para prover devanditos servizos. Isto dino sen ningún fundamento, dunha forma case arbitraria, pois non poden nin xamais poderán afirmar de forma lóxica e argumentada o tamaño que debe ter un Estado minarquista. E é aquí onde nos atopamos con outro grave problema: ¿de que forma recorre o Estado minarquista ao cálculo económico que lle permita saber que nivel de gasto necesita para unha defensa eficaz? É imposible para un Estado minarquista saber que nivel de gasto necesita para prover de defensa á sociedade, do mesmo xeito que lle é imposible coñecer cales son as formas correctas de prover devandito servizo. Así, o suposto omnisciente gobernante minarquista pode decidir á súa vontade o volume e a forma de dita defensa, podendo establecelo ao nivel que desexe. Neste punto o minarquismo presenta os mesmos problemas de cálculo inherentes a calquera sistema que pretenda organizar a sociedade a través de mandatos coactivos, é dicir, a ausencia de cálculo económico e de función empresarial.

  A principal crítica do minarquismo cara ao anarquismo é a existencia de grupos sociais que, organizándose en base a un Estado e a través do seu poder militar, son capaces de conquistar e someter ás comunidades anárquicas debido á suposta debilidade destas últimas. Do que non se decata o minarquista é que, segundo o seu propio razoamento, os Estados cun maior nivel de defensa acabarían conquistando aos Estados cun menor nivel de defensa, como aqueles minarquistas. É dicir, o mesmo argumento que utilizan en contra da anarquía pode ser utilizado en contra da minarquía para defender a necesidade dun Estado xigantesco cun aparello militar descomunal.

  Outro punto que non formulan os defensores do minarquismo é a existencia de incentivos perversos que poden levar aos planificadores a non prover a defensa que interesa aos individuos (o cal, polo anteriormente explicado, é unha utopía) senón a prover a defensa que interesa aos gobernantes, cos conseguintes problemas de corrupción, ineficacia e incentivos perversos. O incentivo non levará a ofrecer a defensa que a sociedade demande, senón a que máis beneficios lle produza á clase política gobernante.

  A realidade do mal chamado minarquismo é que é imposible poñer límite ao seu poder, pois, baixo calquera pretexto, o planificador pode aumentar cando o desexe o tamaño do Estado ata límites imprevisibles.

  Todo defensor da liberdade debería formularse a seguinte cuestión: ¿aínda que o Estado puidese contribuír á defensa contra certos perigos sería iso unha razón suficiente para obrigar de forma violenta aos individuos a formar parte del e a contribuír de xeito forzado a dita defensa? A resposta é non. E neste punto o libertario debe ser ortodoxo e intransixente do mesmo xeito en que debe ser ortodoxo e intransixente en contra do asasinato, o roubo ou a violación. A propiedade é un principio inviolable e baixo ningún suposto debemos consentir que se atente contra ela, sexan cales sexan as xustificacións que se empreguen para lexitimar dita agresión.

  Tras analizar estes puntos débiles do minarquismo, non considero que este sexa superior en ningún aspecto á anarquía. É máis, resulta evidente que o minarquismo carece dos mecanismos adecuados para funcionar correctamente, é tan inmoral como calquera sistema baseado na coacción institucional e ata o seu mesmo nome é unha mentira debido á imposibilidade de garantir que se trate dun sistema no cal o poder estea limitado.

  A conclusión é evidente, o Estado minarquista, sequera sexa minúsculo, é tan ilexítimo, e potencialmente tan liberticida, como calquera outro Estado.